تبلیغات
وبلاگicon
Isfahan City - پل جویی
اِصـ ـفـ َـهــــــــــ ـان شَهـــــــــرِ زیبایِ خُداســـ ـتـــــــ

پل جویی

شنبه 17 دی 1390 12:01 بعد از ظهر

نویسنده : Admin
ارسال شده در: پل های واقع بر روی زاینده رود ، پل خواجو ، پل جویی ، آثار تاریخی ،
با توجه به این که ساکنان شهر اصفهان همواره نیاز به برقراری ارتباط با یکدیگر در دو سوی رودخانه زاینده رود داشتند، لازم بود پلهایی بر روی این رودخانه ساخته شود. پل شهرستان، مارنان، سی و سه پل و خواجو، قدیمی ترین پلهای روی زاینده رود در شهر اصفهان هستند.
در انتهای خیابان کمال اسماعیل اصفهان، مکانی که اکنون در دوسوی رودخانه پارکهایی احداث گردیده، پل باریک و کم عرضی به نام «پل جویی» قرار گرفته است. این پل، بین پل خواجو در شرق و سی وسه پل در غرب واقع شده است. این بنا زمانی در غرب کاخهای «هفت دست» و «آیینه خانه» قرار گرفته بود. این دو کاخ حدود صد سال قبل همراه با کاخ «سعادت آباد»، «کاخ نمکدان» و «کلاه فرنگی» به دست مسعود میرزا ظل السلطان حاکم اصفهان در زمان ناصرالدین شاه ویران شدند.
در کتاب «فواید الصفویه» که از دوره صفوی به جا مانده، از این پل با عنوان «پل سعادت آباد» یاد شده و در آن، نویسنده کتاب در مورد ایجاد شهر جدیدی در کنار باغ خوشبختی آباد در هفدهمین سالگرد سلطنت شاه عباس دوم مطالبی نوشته است.

 

 


دلیل نامگذاری این پل به «پل جویی» از آن جهت است که جوی آبی به درازای پل یعنی 147 متر و پهنای کمتر از یک متر از روی ناحیه سنگ تراش وسط پل عبور می کرد. در واقع این جوی، آب را به باغهای شمالی می رسانید. متاسفانه این جوی آب امروزه پر شده است.
با جمع شدن آب در بخش غربی پل، آب رودخانه به صورت دریاچه‌ای در می‌آید. به این دلیل به این پل، «پل دریاچه» نیز می‌گفتند. البته گاه به غلط در زبان عامیانه مردم اصفهان، آن را «پل چوبی» نیز می نامند در حالی که در ساختمان این پل اصلا از چوب استفاده نشده است و این نام در واقع تلفظ غلط و یا شاید ساده تر کلمه عامیانه «جوبی» است.

 

 


شاه عباس دوم که از سال 1052 تا 1077 هجری قمری در اصفهان سلطنت می کرد، همانند شاه عباس اول به ساختن بناهای مذهبی، پلها و کاخها علاقه فراوان داشت. در زمان پادشاهی شاه عباس دوم، اصفهان از سمت جنوب و غرب گسترش بیشتری یافت. به گفته شاردن، سیاح و جواهر فروش فرانسوی که در زمان شاه عباس دوم به اصفهان سفر کرد، شاه عباس دوم در انتهای خیابان چهارباغ، بناهایی ساخت که در مقابل هزارجریب بزرگ، به مجموعه آن هزار جریب کوچک می گفتند. هزارجریب کوچک از منطقه و باغ سعادت آباد تشکیل می شد که قبل از آن، محل زندگی گبرها بود. به دستور شاه عباس دوم، گبرها در منطقه جلفا اقامت نمودند. محل باغ سعادت آباد، حاشیه جنوبی زاینده رود بین سی و سه پل و پل خواجو بود. روبروی این منطقه، «باغ دریاچه» در شمال زاینده رود قرار گرفته بود. می توان گفت زاینده رود از بین باغ دریاچه و منطقه سعادت آباد می گذشت. دلیل اصلی ساخت پل جویی نیز برای اتصال دو طرف رودخانه بود که ساخت آن در سال 1068 هجری قمری انجام شد، ولی متاسفانه نام سازنده پل مشخص نیست. البته این بنا در سال 1319 هجری شمسی توسط «حاج سید عبدالرحیم محمودیه» بازرگان اصفهانی تعمیر شده و در تاریخ 1305 به ثبت تاریخی رسیده است.

 

 


از لحاظ معماری، این پل 21 دهانه با طاقهای جناغی و دو اتاقک کوچک در بخش میانی و آب برهای مثلثی دارد. در بخش میانی این پل در گذشته، برجی شش ضلعی قرار گرفته بود که از هر طرف آن، چشمه ای روان می گردید. این پل با وجود طول زیاد و پهنای اندک بسیار محکم و از شر بلایای روزگار به دور مانده است. پل سنگ تراش بوده، در پایه های آن از ملات ساروج استفاده شده و در تمامی بدنه و طاقها، آجر با ملات گچ به کار رفته است.
پل جویی در اصل برای عبور و مرور مردم ساخته نشده و تنها راه ارتباطی باغهای شمال و جنوب زاینده رود با یکدیگر محسوب می‌شده، ولی معمولا برای عبور خانواده شاه عباس و ملاقات آنان با بزرگان، خارجیان و سفیران استفاده می شده و «باغ سعادت آباد» در شمال را به «بنای هفت دست» در جنوب مرتبط می‌ساخته است.




ابزار امتیاز دهی

دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: یکشنبه 18 دی 1390 01:36 بعد از ظهر



مترجم وب با 36 زبان زنده دنیا

Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
وبلاگ-کد جستجوی گوگل

فرم تماس

كد ماوس